मनाला स्पर्श करून जाणारी एक
छोटी मनोव्यथा.....
Must Read..........
मला तो अजिबात आवडत नाही
तो त्याचे मित्र खूप Irretate
करतात मला,
मला तो आवडत
नाही माहित असून सुध्दा त्याने
माझा खूप वेळा पाठलाग
केला माझ्याशी येऊन
बोलण्याचा प्रयत्न
केला.....
मी त्याला प्रत्येक वेळी उडवून
लावलं तरी त्याच्यात किंचित
हि फरक
नाही पडला,
खुपदा तो मला अचानक
दिसायचा कधी भाजी मंडई मध्ये तर
कधी बस Stop वर माझं मत
त्याचाविषयी कधीचं चांगले
नव्हते,
मला तो कधीचं
आवडला नव्हता,
आवडत
नाही आणि आवडणार ही नाही.....
आज
माझे College संपून ६ महिने झाले
होते आज मी बँकेत गेले होते
Entrance Exam ची पैसे
भरण्याची आजची शेवटची मुदत
होती आणि बँक मध्ये खूप मोठी रांग
लागली होती,
मी मनाशी म्हटले आज
जर पैसे भरू नाही शकले तर १ वर्षे
फुकट जाणार,
आणि माझ्या ३-४
लोकांच्या पुढे तो उभा होता,
मी म्हटले ह्याला पण हीचं वेळ
मिळावी.....
माझा मूड खूप खराब
झाला त्याला पाहून पण त्याचे
माझ्याकडे लक्ष नव्हते
आणि माझी खास
मैत्रीण सुध्दा अजून आली नव्हती,
कुठे
अडकली असेल मी विचार करीत
होते,
पूर्ण अर्ध्या तासाने
माझा Number आला Cashier ने
पैसे मागितले मी पैसे घेण्यासाठी पर्स
काढली आणि मला धक्का बसला त्यात
पैसे कुठे होते मी खूप गोंधळले
माझा चेहरा लाल झाला मला रडू
कोसळले.....
कारण आता पैसे
भरण्यासाठी फक्त १५ मिनिटे
राहिली होती,
रांगेतले लोक खूप
ओरडू लागले तेव्हा Cashier
च्या खिडकीतून कोणीतरी हात पुढे
केला हातात ७५० रुपये होते,
Cashier ने पण पटकन पैसे घेत
माझा फॉर्म काढून हातात दिला हे
सर्व इतक्या झटपट झाले
कि मी पाहण्या शिवाय काहीच करू
नाही शकले,
ती व्यक्ती म्हणजे तोचं
होता.....
मला आता समजेना काय
करावे Thank You म्हणावे कि तू
माझे पैसे का भरलेस विचारावे
त्याला बहुतेक समजले कि मी काय
विचार करतेय त्याने सरळ
बाहेरचा रस्ता धरला, क्षणात
तो निघूनही गेला मी विचार करू
लागले कि इतक्या वर्षात त्याने
कित्येक वेळा त्याने मला विचारले
मी त्याचा तिरस्कार
करताना सुद्धा,
भलेही त्याचे मित्र
इतके चांगले नसतील पण त्याने
मला कधीही फारसा त्रासही दिला नव्हता.....
इतक्या वर्षात
मी त्याचा पहिल्यांदा विचार
करीत होते,
माझी मैत्रीण
हि आली इतक्यात तिला मी सर्व
हकीकत सांगितली,
मक्ख मनाने
मी घरी परतले.....
माझ्या मनाची अशी अवस्था झाली होती कि जी मलाचं
समजत नव्हती,
घराचा दरवाजा उघडला तर
समोर टेबलावर विसरलेले ७५० रुपये
दिसले,
खूप दिवस विचार केल्यानंतर
मी निर्णय
घेतला कि त्याला Thank You
बोलायचे म्हणून.....
आज या घटनेला ३
वर्षे उलटून गेली आहेत पण Thank
You
म्हणायला तो भेटलेला नाही खूप
शोधले त्याला,
आता मला माझाचं
राग आहे त्याचवेळी Thank You
बोलायला हवे होते मी.....
मनात एक
प्रकारची Feeling आहे
जी नाही व्यक्त करू शकत
मानसं ओळखायला आपण
इतकी मोठी चूक कशी करू शकतो.....
ही Note वाचायला मिळाली तर
नक्की एकदा भेट मला Thank You
म्हणायचं तुला आणि माफ हि करायचं
स्वतःला,
दुस-या विषयी न
जाणता चुकीचे मत बनवणे योग्य
नाहीये समजलयं मला.....
काही निर्णय वेळेनुसार
बदलूही शकतात.....
Please...
एकदा भेटशील ना ??????????
स्त्रोत - संग्रहीत.....
